Przyjęcia weselne zawsze mają kilka oblicz. Są ci, co się bawią i ci, którzy już się wybawili lub dopiero zaczną się bawić. Tak czy inaczej jedni tańczą, inni siedzą i coś robią (jedzą, piją, rozmawiają, odpoczywają, obserwują). Lubię na zdjęciach konfrontować te dwie odmienne grupy ludzi. Mam wrażenie, że dopiero wtedy udaje mi się pokazać na zdjęciu prawdziwą rzeczywistość wesela. Robiąc tę fotografię miałem ułatwione zadanie bo właściwie wszystko było „podane na tacy”. Kącik do rozmów i odpoczynku znajdował się tuż przy sali do tańczenia. Godzina dość późna, więc odpoczywający co chwilę zmieniali się i zawsze ktoś „był na posterunku” Wystarczyło nieco poczekać na „ten moment” i … już Zgrało się chyba wszystko, zakochana para zapatrzona w tańczących na parkiecie, wtulona w siebie i trochę nostalgiczna, nieco znudzony i na pewno zmęczony młody człowiek, który sądząc po stroju, przed chwilą w tańcu dał z siebie wszystko, pełen parkiet świetnie bawiących się gości no i światło reflektorów pięknie przebijające się przez zasłonę dymną  – światło bez którego nie było by tej fotografii. Za to wszystko lubię to zdjęcie

W zdjęciach najczęściej urzeka mnie prostota i jasny przekaz. Mam też kilka takich w swojej kolekcji Proste kompozycje szybciej odczytujemy i interpretujemy. Bardzo często samo usuniecie koloru z fotografii ułatwia jego oglądnie.  Zredukowanie obrazu do kilku elementów jeszcze bardziej wzmacnia ten efekt. Cóż można powiedzieć o tym zdjęciu? Jest proste – to proste.  Od razu widać (lub można się domyślić) , że zostało zrobione podczas przedślubnych przygotowań. Jego najważniejszą cechą (moim zdaniem) jest jednak to, że zostało wykonane pod światło. Tłem jest okno z dość gęstą firanką bardzo przyjemnie rozpraszającą światło i dającą efekt świetlistości ale też skutecznie oszukującą światłomierz aparatu.  To zdjęcie to także dowód że trzeba być czujnym. I szybkim. Czujność przyda się do tego żeby zobaczyć to zdjęcie jeszcze przed jego zrobieniem, a szybkość do tego żeby zdążyć to zdjęcie zrobić aparatem a nie tylko w wyobraźni Mnie się udało choć ta scena trwała zaledwie kilka sekund. Ale i tak zawsze będę uważał, że najpiękniejsze moje zdjęcia to te których nie zdążyłem zrobić

Dzisiaj zdjęcie z przyjęcia weselnego ale i tym razem z dzieckiem w roli głównej Mam fotograficzną słabość do dzieci. Chyba jak większość fotografów. Są naturalne, szczere w swoich reakcjach i przede wszystkim dodają niesamowitego kolorytu do reportażu. Poza tym nigdy nie wiadomo co wymyślą Ten chłopiec był ozdobą tego wesela. Jego reakcje, zachowanie i mimika twarzy były niezwykle fotogeniczne. Ale to właśnie to zdjęcie wydało mi się najciekawsze z tych, które zrobiłem mu tego wieczoru. Ale dlaczego?? Przecież zdjęcie jest nieostre, oboje z mamą mają zamknięte oczy, chłopiec ma zasłonięte pół twarzy, a mama „obcięty” czubek głowy. Ha! Ale ja lubię to zdjęcie nie za jego wady ale za jego zalety.  A podstawową zaletą tego zdjęcia jest niezwykła scena jaką udało mi się uchwycić i która mimo technicznych niedoskonałości nie traci na swej sile a powiedziałbym nawet, że zyskuje. Co mnie urzekło w tej scenie? Chłopiec tańczy ze swoją mamą. Ale jak tańczy! Stara się ze wszystkich sił tańczyć jak dorosły. Przytulony, ręką obejmuje mamę w pasie, drugą „prowadzi” swoją dorosłą partnerkę. Zamknięte oczy nie są wynikiem mrugnięcia ale po pierwsze zmęczenia (było już bardzo późno) a po drugie skupienia niezbędnego do poprawnego prowadzenia tańca. A mama? Jej wyraz twarzy wydaje się wskazywać na rozbawienie zabawnością sytuacji, być może na dumę że ma tak „dorosłego” syna, a może całkiem na co innego. Może po prostu jest to radość, szczęście wynikające  z bliskości ze swoim małym-dużym chłopcem, a zamknięte oczy jeszcze potęgują to wrażenie. Nieostrość dodaje zdjęciu analogowego posmaku a i wrażenie ruchu. Dla mnie dodaje po prostu klimatu. Za to właśnie lubię to zdjęcie.

Postanowiłem aby co jakiś czas umieszczać na blogu zdjęcie, jedno z moich ulubionych, o którym chciałbym kilka słów napisać. Na początek zdjęcie ze ślubu prawosławnego.

Za co lubię to zdjęcie? Ta fotografia pokazuje jak dzieci potrafią stworzyć sobie swój mały autonomiczny świat w świecie dorosłych. Ślub prawosławny mocno różni się od katolickiego. Jedną z różnic jest to że wszyscy wierni stoją wokół młodej pary. A dzieci? Nie dość, że rozsiadły się w najlepsze na podłodze, to sprawiają wrażenie, jakby nic co się wokół nich dzieje nie zasługiwało na ich uwagę Tak, to dzieciństwo w najlepszym wydaniu. Te dzieciaki właściwie przez całą mszę całkiem grzecznie zajęte były swoimi sprawami ale tylko przez niedługą chwilę znajdowały się w miejscu które najlepiej nadawało się na uchwycenie tej sceny. Światło, ustawienie pary młodej, gesty maluchów, miny gości – wszystko fajnie złożyło się na tę fotografię. Jedną z moich ulubionych.